تلخ است روزگار مگر با بهانه‌ای - شعر از فاضل نظری

تلخ است روزگار، مگر با بهانه‌ای؛

پیدا کنیم دل‌خوشی کودکانه‌ای

ای عشق! سر بزن به دل سنگ من که گاه

روید ز سنگ‌فرشِ خیابان، جوانه‌ای

گر چشم دوختم به تماشای این و آن

می‌خواستم که از تو بیابم نشانه‌ای

هرجا که خیره می‌شوم انگار عکس توست

ما را کشانده‌ای به چه تاریک‌خانه‌ای

از جور روزگار کسی بی‌نصیب نیست

دیوانه‌ای گرفته به کف تازیانه‌ای